De Regenboog brug

Precies aan de andere kant van de hemel is een plaats,
en die heet de Regenboog
Brug.
Als een dier waar je veel van houd doodgaat,
dan gaat dat dier naar de
Regenboog Brug.
Daar zijn grasvelden en heuvels voor onze lieve vriendjes,
zodat ze kunnen rennen en met elkaar kunnen spelen.
Er is genoeg te eten, water en zonneschijn
en ze voelen zich daar warm en prettig.

Alle dieren die ziek of oud geweest zijn worden daar weer beter,
alle dieren
die gewond waren,
of verminkt, krijgen weer een sterk gezond lichaam,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen,
of in de dagen die voorbij
gaan....

De dieren zijn gelukkig en tevreden,
er is alleen een klein dingetje....
ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje achter hebben moeten
laten.

Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje
plotseling stopt met spelen en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen,
hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling breekt hij uit de
groep en vliegt over het gras, sneller en sneller.
Hij heeft jou gezien, en
als jij en je lieveling bij elkaar komen pakken jullie elkaar beet,
en zijn voor altijd bij elkaar.
Het dier kust je gezicht,
jouw handen strelen het kopje weer,
en je kijkt weer in die lieve ogen, die je zo lang niet gezien hebt,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboog Brug....

12/10/99 Yeddha van de Vrundenhoeve 09/02/12

Ons zwarte duiveltje is er niet meer.

Na het eten van sneeuw en ijs heb je een zware darmontsteking opgelopen. Zaterdags eerst naar de DA en tabletten meegekregen. Zondagmorgen ging het zo slecht dat je werd opgenomen bij de DA en tot maandag aan het infuus hebt gelegen. Daarna mocht je weer mee naar huis en ging het iets beter met je. Dinsdag toch weer mee naar de DA want je bleef maar overgeven. Weer spuiten gehad en woensdag mocht je dan weer voorzichtig iets eten. Maar woensdagavond wilde je niets meer. Eten en drinken had je geen zin meer in. ´s Nachts om 2 uur gaf je me een teken dat het genoeg geweest was. Donderdag morgen dan weer naar de DA en je daar rustig in laten slapen. We hebben je daarna naar het crematorium gebracht en morgen (11/02/12) kom je weer thuis.

Lieve Yedje, have fun met Hump en Mack.

We missen je ontzettend.

Tjeu, Ineke, Scot en Huda

3/2/98 Xira van de Vrundenhoeve (Hump) 27/07/10

Maandagavond was er nog niks aan de hand en ging je lekker in je mand liggen en wachtte op een koekje voor het slapengaan.

Dinsdagmorgen was er dan die blik: Vrouwtje ik kan niets meer.

Je kon niet meer opstaan en met een beetje hulp liep je dan wankelend naar buiten om meteen op je kleedje bij de tuintafel te gaan liggen. Eten en drinken wilde je ook niet meer.

Bij de Dierenarts hebben we je vredig in laten slapen.

Daarna hebben we Hump naar het Huisdierencrematorium in Roermond gebracht waar we nog afscheid hebben kunnen nemen en op vrijdag 30 juli hebben we de urn opgehaald. Hump is weer thuis.

Allerliefste Hump, rust zacht en dank je wel voor al die fijne jaren die we samen mochten hebben.

Have fun met Mack daar achter de Regenboog.

Tjeu, Ineke, Yeddha, Huda en Scot

12/06/05 Mc Cloud van de Vrundenhoeve (Mack) 12/07/08

Zonnetje

Als een zonnetje

verwarmde jij mij

zo vrij, zo blij

zo vrolijk, zo olijk

onze liefde is gebleken

het is nog niet voorbij

er zijn geen grenzen

in 't hiernamaals

straks ben jij weer bij mij

Maria Egas

01/10/95 Irish Jess 20/10/08

Vandaag kregen we het trieste bericht dat Irish Jess er niet meer is.

Jess woonde sinds 5 jaar bij Wendy en Taki waar ze een bere goed leven heeft gehad tussen en met de paarden.

Helaas was haar hartje op en is ze vredig ingeslapen. Rust zacht lieve Jess.

10/09/97 Valina van de Vrundenhoeve (Kay) 05/08/04

Kay

Ik heb altijd heel veel plezier beleefd met Kay. Toen ze jonger was heb ik Kay diverse malen uitgebracht op de tentoonstellingen in Nederland en België en ben verschillende jaren actief geweest in de hondensport. Helaas hebben we veel te vroeg afscheid van haar moeten nemen na het constateren van een hersentumor.

We zullen Kay heel erg missen.

Kay op haar favoriete plekje aan het water

Kay ( juni 2004 )

Kay en Yara

19/05/97 Leon's Irish (Leon) 03/10/05

Leon, een harde werker

Ik heb Leon in Oktober 2002 in bruikleen gegeven aan de Schaapskudde in Bilzen (B). Daar hadden ze genoeg werk voor hem, iets wat ik hem op dat moment niet kon bieden.

Leon heeft verschillende uitmuntend werkende nakomelingen voort gebracht waar we trots op zijn net zoals op hemzelf.

Rust zacht lieve jongen

12/06/05 Remi van de Vrundenhoeve 09/11/07

Wij wensen Marjo, Ivo, Jelle en Fieke heel veel sterkte met het verlies van hun grote vriend.

25/09/98 X-Fly (Bo) van de Vrundenhoeve 09/04/08

16/06/02 Braska van de Vrundenhoeve 03/10/09

Braska zal heel erg gemist worden door Armand en Dana die hun liefste meisje tijdens hun vakantie plotseling af moesten geven.

03/07/99 Yago van de Vrundenhoeve 11/01/10

Yago, zoon van Irish Roy en Irish Jess.

Wij zijn altijd trots op je Gehoorzaamheid geweest, Yago. Het was in principe niet nodig je aan te lijnen voor een wandeling. Spelen met kinderen was het liefste dat je deed. Als in de tuin niemand was om mee te spelen dan gooide je de bal of flos maar onder de poort door in de hoop dat daar kinderen waren die met je wilde spelen.

Electrische apparaten daarentegen kon je wel opvreten.

Het afscheid, een week na een zware operatie, viel dan ook niet mee.

Je had zelfs de harten van je verzorgers gestolen.

Bedankt voor tien leuke jaren,

Marrit, Gyanne, Fer, Wendy en Henk.

03/07/99 Yessie van de Vrundenhoeve 05/05/11

Yessie (stamboomnaam Yale) was een zoon van Irish Jess x Irish Roy

Yessie zal enorm gemist worden door Carlo, Monique en Mirthe Geldens.

12/01/96 Utah van de Vrundenhoeve 14/06/11

Utah is op 25 februari 1997 bij ons gekomen. Ze was heel schuw maar had meteen een goede klik met Wim en nummertje 2 was ik. Heel langzaam kroop ze uit haar schulp en toen dat eenmaal zo was, was ze voor iedereen die haar meemaakte een vriendin en een enorm brok van vermaak.

Jammer genoeg komt ook aan een hondenleven een eind en hebben we haar, omdat ze het zelf vertikte, met veel pijn in ons hart moeten laten inslapen.

Ze zal altijd een heel speciaal plekje in onze herinnering innemen.

Wim en Miriam van Berkel